De methode Urlings

De methodiek “Respectvol en methodisch begeleiden van oudere en dementerende mensen met verstandelijke beperkingen” is langzamerhand beter bekend geworden als de “Methode Urlings”. Deze methode ontleent zijn oorsprong en kracht aan de jarenlange praktijkervaring.

De “methode Urlings” is vraaggestuurd en sluit aan bij de (wisselende) behoeften, belevingen en wensen van de individuele oudere cliënt met verstandelijke beperkingen.

methodiek
Het uitgangspunt van de methode is het dusdanig respectvol met de cliënt om gaan, zoals men het zelf zou willen wanneer men afhankelijk zou zijn van professionele zorgverleners; of men het zou wensen voor bijvoorbeeld de eigen (groot)ouders. De “methode Urlings” bestaat uit vier elementen:

  • De fenomenologische benadering
  • Aanvullende benaderingswijzen
  • Het levensverhaal
  • De huidige behoeften, belevingen en wensen van de ouderen zelf

De “methode Urlings” gaat uit van het flexibel toepassen van specifieke benaderingswijzen en specifieke kennis. Om dit te verduidelijken wordt gebruik gemaakt van het beeld van het “gereedschapskoffertje”. In dit denkbeeldige koffertje zitten alle kennis en vaardigheden opgeborgen die verkregen zijn door opleiding, ervaring en bijscholing. Voor ieder individu en voor elke situatie pakt men uit het koffertje die vaardigheden, technieken en kennis die de cliënt het best helpen om een zo gelukkig mogelijke oude dag te hebben. Deze methode bleek ook in de ouderenzorg een waardevolle bijdrage aan de verbetering van de levenskwaliteit te leveren.

Fenomenologische benadering

De fenomenologie vormt de basisvisie en daarmee het fundament van de ontwikkelde methodiek. In deze benadering probeert men de behoeften en belevingen van elke individuele oudere zo duidelijk mogelijk te krijgen en centraal te stellen in de ondersteuning. Daarnaast zijn “accepteren van de eigenheid van de ander” en “respect” sleutelbegrippen. Het doel van de begeleiding is daarbij het bewerkstelligen van een zo gelukkig mogelijke oude dag voor elk individu.

Andere benaderingswijzen

Er zijn diverse bruikbare benaderingswijzen ontwikkeld voor dementerende mensen. Eén daarvan is de validationbenadering, een in de Amerikaanse psychogeriatrie ontwikkelde methode, die een krachtige impuls heeft gegeven aan het vormen van de methodiek. Deze begeleidingswijze sluit goed aan bij de fenomenologie als basisvisie. Validation biedt extra handvatten voor het contact maken met oudere en dementerende cliënten en het aansluiten bij hun belevingen. De Validation methodiek alleen bleek echter niet voldoende te zijn voor het omgaan met oudere en/of dementerende mensen. Ook zijn aspecten van de warme zorg, de realiteitsoriëntatie-training (ROT), de reminiscentie, de haptonomie, massage, humor, muziek en het snoezelen aan de methode toegevoegd.
De combinatie van deze benaderingen vormt daarmee het tweede element van de methodiek “Respectvol en methodisch begeleiden van oudere en dementerende mensen met verstandelijke beperkingen”.

Het levensverhaal

Om aan te kunnen sluiten bij de belevingen, wensen en behoeften van de oudere is het noodzakelijk kennis te hebben van het leven van de betrokken cliënt. Het levensverhaal vormt daarmee het derde element van de methodiek. Naarmate het verleden zorgvuldiger en gedetailleerder bekend is, hebben begeleiders betere handvatten voor goede zorg. Belangrijk daarbij is dat een model voor het levensverhaal wordt gebruikt, waarin ook uitdrukkelijk aandacht is voor hoe de betrokkene zelf zaken en gebeurtenissen in het verleden heeft beleefd.

De huidige behoeften en wensen

Onderzoek bij oudere mensen met verstandelijke beperkingen heeft duidelijk gemaakt wat hun wensen en behoeften zijn en hoe het ouder worden beleefd wordt. Het verhelderen van de huidige behoeften, belevingen en wensen van de individuele oudere vormt daarmee het vierde element van de methodiek.